- kollrig
- kollrigare
- komparativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- kollrigare
- bestämd · komparativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- kollrigast
- superlativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- kollrigaste
- bestämd · superlativ · singular · attributiv (före substantiv)
- kollrigare
- komparativ · plural · attributiv (före substantiv)
- kollrigast
- superlativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- (kollrigt)?
- superlativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- kollrigaste
- superlativ · plural · attributiv (före substantiv)
- kollriga
- bestämd · positiv · singular · attributiv (före substantiv)
- kollrigaste
- bestämd · superlativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- kollrig
- obestämd · positiv · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- kollrigare
- bestämd · komparativ · singular · attributiv (före substantiv)
- kollriga
- positiv · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- kollrigare
- obestämd · komparativ · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- (kollrigt)?
- positiv · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- (kollrigt)?
- komparativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- kollrige
- bestämd · positiv · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- kollrig
- positiv · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- kollrigast
- superlativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- kollrigt
- positiv · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- kollrigare
- komparativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- kollrigare
- obestämd · komparativ · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- kollrigt
- obestämd · positiv · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- kollrigare
- komparativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- kollriga
- positiv · plural · attributiv (före substantiv)