- framfaren
- framfarnare
- obestämd · komparativ · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- framfarnare
- bestämd · komparativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- framfarnast
- superlativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- framfarna
- bestämd · positiv · singular · attributiv (före substantiv)
- framfarnast
- superlativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- (framfaret)?
- superlativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- framfaret
- obestämd · positiv · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- framfarnast
- superlativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- framfarna
- positiv · plural · attributiv (före substantiv)
- framfarnaste
- bestämd · superlativ · singular · attributiv (före substantiv)
- framfarnare
- komparativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- (framfaret)?
- positiv · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- framfarne
- bestämd · positiv · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- framfaret
- positiv · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- (framfaret)?
- komparativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- framfaren
- obestämd · positiv · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- framfarnare
- komparativ · plural · attributiv (före substantiv)
- framfarnare
- komparativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- framfaren
- positiv · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- framfarnaste
- superlativ · plural · attributiv (före substantiv)
- framfarnare
- komparativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- framfarnare
- obestämd · komparativ · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- framfarnaste
- bestämd · superlativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- framfarnare
- bestämd · komparativ · singular · attributiv (före substantiv)
- framfarna
- positiv · plural · predikativ (efter exempelvis är)