- vanvettig
- vanvettigast
- superlativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvettigare
- bestämd · komparativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- vanvettiga
- positiv · plural · attributiv (före substantiv)
- vanvettigare
- komparativ · plural · attributiv (före substantiv)
- vanvettigare
- komparativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvettigare
- bestämd · komparativ · singular · attributiv (före substantiv)
- vanvettigare
- obestämd · komparativ · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- vanvettigaste
- bestämd · superlativ · singular · attributiv (före substantiv)
- vanvettigast
- superlativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- (vanvettigt)?
- superlativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvettigaste
- superlativ · plural · attributiv (före substantiv)
- vanvettig
- positiv · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- (vanvettigt)?
- komparativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvettigare
- komparativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvettiga
- positiv · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvettigaste
- bestämd · superlativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- vanvettigare
- obestämd · komparativ · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- vanvettigt
- positiv · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvettige
- bestämd · positiv · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- (vanvettigt)?
- positiv · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvettigt
- obestämd · positiv · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- vanvettiga
- bestämd · positiv · singular · attributiv (före substantiv)
- vanvettigast
- superlativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvettig
- obestämd · positiv · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- vanvettigare
- komparativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)