- vanvördig
- vanvördigt
- positiv · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvördigare
- obestämd · komparativ · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- vanvördigaste
- bestämd · superlativ · singular · attributiv (före substantiv)
- vanvördiga
- positiv · plural · attributiv (före substantiv)
- vanvördigare
- komparativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvördigast
- superlativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvördiga
- positiv · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvördigaste
- bestämd · superlativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- vanvördigare
- bestämd · komparativ · singular · attributiv (före substantiv)
- vanvördiga
- bestämd · positiv · singular · attributiv (före substantiv)
- vanvördigare
- bestämd · komparativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- (vanvördigt)?
- superlativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvördigare
- komparativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvördigast
- superlativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- (vanvördigt)?
- komparativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvördig
- positiv · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvördigare
- obestämd · komparativ · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- vanvördigare
- komparativ · plural · attributiv (före substantiv)
- vanvördigt
- obestämd · positiv · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- vanvördigast
- superlativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvördige
- bestämd · positiv · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- (vanvördigt)?
- positiv · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- vanvördig
- obestämd · positiv · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- vanvördigaste
- superlativ · plural · attributiv (före substantiv)
- vanvördigare
- komparativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)