- ranglig
- rangliga
- bestämd · positiv · singular · attributiv (före substantiv)
- rangligaste
- bestämd · superlativ · singular · attributiv (före substantiv)
- rangligare
- bestämd · komparativ · singular · attributiv (före substantiv)
- ranglige
- bestämd · positiv · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- rangligare
- obestämd · komparativ · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- ranglig
- positiv · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- rangligare
- komparativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- rangligast
- superlativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- rangliga
- positiv · plural · attributiv (före substantiv)
- rangligast
- superlativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- rangligast
- superlativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- rangligare
- bestämd · komparativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- (rangligt)?
- komparativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- rangligaste
- superlativ · plural · attributiv (före substantiv)
- rangligt
- obestämd · positiv · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- rangligare
- komparativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- rangligare
- komparativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- (rangligt)?
- positiv · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- rangliga
- positiv · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- ranglig
- obestämd · positiv · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- rangligaste
- bestämd · superlativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- rangligt
- positiv · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- rangligare
- komparativ · plural · attributiv (före substantiv)
- rangligare
- obestämd · komparativ · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- (rangligt)?
- superlativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)