- odräglig
- (odrägligt)?
- positiv · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- odräglig
- obestämd · positiv · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- odrägligaste
- bestämd · superlativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- (odrägligt)?
- komparativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- odrägligare
- obestämd · komparativ · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- odräglige
- bestämd · positiv · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- odrägliga
- positiv · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- (odrägligt)?
- superlativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- odrägligaste
- bestämd · superlativ · singular · attributiv (före substantiv)
- odrägliga
- positiv · plural · attributiv (före substantiv)
- odrägligast
- superlativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- odrägligare
- bestämd · komparativ · singular · attributiv (före substantiv)
- odrägligare
- komparativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- odrägligare
- komparativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- odräglig
- positiv · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- odrägligare
- komparativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- odrägligast
- superlativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- odrägligast
- superlativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- odrägligt
- positiv · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- odrägligare
- komparativ · plural · attributiv (före substantiv)
- odrägligare
- bestämd · komparativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- odrägligare
- obestämd · komparativ · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- odrägliga
- bestämd · positiv · singular · attributiv (före substantiv)
- odrägligt
- obestämd · positiv · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- odrägligaste
- superlativ · plural · attributiv (före substantiv)