- misstrogen
- (misstroget)?
- komparativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- misstroget
- obestämd · positiv · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- misstrogne
- bestämd · positiv · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- misstrognast
- superlativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- misstrognare
- obestämd · komparativ · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- (misstroget)?
- superlativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- misstroget
- positiv · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- misstrognast
- superlativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- misstrognaste
- superlativ · plural · attributiv (före substantiv)
- misstrognare
- komparativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- misstrognare
- bestämd · komparativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- misstrognaste
- bestämd · superlativ · singular · attributiv (före substantiv)
- (misstroget)?
- positiv · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- misstrognare
- komparativ · plural · attributiv (före substantiv)
- misstrognare
- komparativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- misstrogen
- obestämd · positiv · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- misstrognare
- bestämd · komparativ · singular · attributiv (före substantiv)
- misstrognare
- obestämd · komparativ · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- misstrognare
- komparativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- misstrogna
- bestämd · positiv · singular · attributiv (före substantiv)
- misstrogen
- positiv · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- misstrognaste
- bestämd · superlativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- misstrognast
- superlativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- misstrogna
- positiv · plural · attributiv (före substantiv)
- misstrogna
- positiv · plural · predikativ (efter exempelvis är)