- klantig
- klantigast
- superlativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- klantigare
- bestämd · komparativ · singular · attributiv (före substantiv)
- klantigast
- superlativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- klantigt
- superlativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- klantig
- positiv · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- klantiga
- positiv · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- klantig
- obestämd · positiv · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- klantigaste
- bestämd · superlativ · singular · attributiv (före substantiv)
- klantigt
- positiv · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- klantigare
- komparativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- klantigare
- bestämd · komparativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- klantigt
- komparativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- klantiga
- positiv · plural · attributiv (före substantiv)
- klantigaste
- superlativ · plural · attributiv (före substantiv)
- klantigaste
- bestämd · superlativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- klantigare
- komparativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- klantigare
- komparativ · plural · attributiv (före substantiv)
- klantiga
- bestämd · positiv · singular · attributiv (före substantiv)
- klantige
- bestämd · positiv · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- klantigast
- superlativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- klantigare
- obestämd · komparativ · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- klantigt
- obestämd · positiv · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- klantigt
- positiv · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- klantigare
- obestämd · komparativ · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- klantigare
- komparativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)