- ivrig
- ivrigare
- komparativ · plural · attributiv (före substantiv)
- ivrigare
- komparativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- (ivrigt)?
- positiv · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- ivrigt
- obestämd · positiv · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- ivrigaste
- bestämd · superlativ · singular · attributiv (före substantiv)
- ivrigt
- positiv · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- ivrigare
- obestämd · komparativ · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- ivrigaste
- superlativ · plural · attributiv (före substantiv)
- ivrigast
- superlativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- ivrigast
- superlativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- ivriga
- bestämd · positiv · singular · attributiv (före substantiv)
- ivrigare
- obestämd · komparativ · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- ivrigare
- komparativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- ivriga
- positiv · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- ivrigaste
- bestämd · superlativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- ivrige
- bestämd · positiv · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- ivrig
- positiv · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- (ivrigt)?
- superlativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- ivrigare
- bestämd · komparativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- ivrigare
- bestämd · komparativ · singular · attributiv (före substantiv)
- ivriga
- positiv · plural · attributiv (före substantiv)
- (ivrigt)?
- komparativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- ivrig
- obestämd · positiv · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- ivrigast
- superlativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- ivrigare
- komparativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)