- fullvärdig
- fullvärdigt
- obestämd · positiv · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- fullvärdigare
- komparativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- fullvärdigare
- komparativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- fullvärdigare
- obestämd · komparativ · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- fullvärdigare
- bestämd · komparativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- fullvärdigt
- superlativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- fullvärdigast
- superlativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- fullvärdigaste
- bestämd · superlativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- fullvärdig
- positiv · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- fullvärdigaste
- bestämd · superlativ · singular · attributiv (före substantiv)
- fullvärdiga
- positiv · plural · attributiv (före substantiv)
- fullvärdig
- obestämd · positiv · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- fullvärdigt
- positiv · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- fullvärdigt
- komparativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- fullvärdigare
- bestämd · komparativ · singular · attributiv (före substantiv)
- fullvärdigare
- komparativ · plural · attributiv (före substantiv)
- fullvärdigast
- superlativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- fullvärdiga
- bestämd · positiv · singular · attributiv (före substantiv)
- fullvärdigaste
- superlativ · plural · attributiv (före substantiv)
- fullvärdigt
- positiv · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- fullvärdigare
- komparativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- fullvärdige
- bestämd · positiv · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- fullvärdiga
- positiv · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- fullvärdigare
- obestämd · komparativ · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- fullvärdigast
- superlativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)