- brant
- brant
- brant
- (brant)?
- positiv · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- brantare
- obestämd · komparativ · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- brant
- positiv · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- brant
- obestämd · positiv · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- brantaste
- superlativ · plural · attributiv (före substantiv)
- brant
- obestämd · positiv · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- brantast
- superlativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- branta
- positiv · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- brantare
- komparativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- brantare
- komparativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- (brant)?
- komparativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- brantare
- obestämd · komparativ · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- brantaste
- bestämd · superlativ · singular · attributiv (före substantiv)
- brantare
- komparativ · plural · attributiv (före substantiv)
- (brant)?
- superlativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- brantare
- komparativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- brantare
- bestämd · komparativ · singular · attributiv (före substantiv)
- brantast
- superlativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- branta
- bestämd · positiv · singular · attributiv (före substantiv)
- brantast
- superlativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- branta
- positiv · plural · attributiv (före substantiv)
- brant
- positiv · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- branterna
- grundform · bestämd · utrum · plural
- brant
- grundform · obestämd · utrum · singular
- brantens
- genitiv · bestämd · utrum · singular
- branter
- grundform · obestämd · utrum · plural
- branten
- grundform · bestämd · utrum · singular
- brants
- genitiv · obestämd · utrum · singular
- branternas
- genitiv · bestämd · utrum · plural
- branters
- genitiv · obestämd · utrum · plural