- benig
- beniga
- positiv · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- benigare
- bestämd · komparativ · singular · attributiv (före substantiv)
- benigare
- komparativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- (benigt)?
- superlativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- benigaste
- superlativ · plural · attributiv (före substantiv)
- benigare
- obestämd · komparativ · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- benige
- bestämd · positiv · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- benigast
- superlativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- benigt
- positiv · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- benigare
- komparativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- benig
- positiv · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- (benigt)?
- positiv · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- (benigt)?
- komparativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- benigt
- obestämd · positiv · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- benigare
- komparativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- benigast
- superlativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- beniga
- positiv · plural · attributiv (före substantiv)
- benigare
- komparativ · plural · attributiv (före substantiv)
- beniga
- bestämd · positiv · singular · attributiv (före substantiv)
- benigaste
- bestämd · superlativ · singular · attributiv (före substantiv)
- benig
- obestämd · positiv · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- benigare
- obestämd · komparativ · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- benigare
- bestämd · komparativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- benigaste
- bestämd · superlativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- benigast
- superlativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)