- ärorik
- ärorikaste
- superlativ · plural · attributiv (före substantiv)
- ärorikare
- obestämd · komparativ · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- ärorika
- positiv · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- (ärorikt)?
- komparativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- ärorikare
- komparativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- ärorikt
- obestämd · positiv · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- ärorikare
- obestämd · komparativ · neutrum · singular · attributiv (före substantiv)
- ärorikare
- komparativ · plural · attributiv (före substantiv)
- ärorikt
- positiv · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- ärorike
- bestämd · positiv · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- ärorikaste
- bestämd · superlativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- ärorikare
- bestämd · komparativ · singular · attributiv (före substantiv)
- ärorikast
- superlativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- ärorikare
- komparativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- ärorika
- bestämd · positiv · singular · attributiv (före substantiv)
- ärorikare
- komparativ · plural · predikativ (efter exempelvis är)
- ärorikare
- bestämd · komparativ · maskulin · singular · attributiv (före substantiv)
- (ärorikt)?
- superlativ · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- ärorikast
- superlativ · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- (ärorikt)?
- positiv · adverbiell · predikativ (efter exempelvis är)
- ärorik
- obestämd · positiv · utrum · singular · attributiv (före substantiv)
- ärorikast
- superlativ · neutrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- ärorika
- positiv · plural · attributiv (före substantiv)
- ärorik
- positiv · utrum · singular · predikativ (efter exempelvis är)
- ärorikaste
- bestämd · superlativ · singular · attributiv (före substantiv)